trots op……
Vandaag kreeg ik een email binnen met een verwijzing naar de Pagan Pride organisatie.
Nu vraag ik me af; als je ergens trots op bent, waarom ben je er dan trots op?
Zelf ben ik trots op dingen die ik bereikt heb, niet op dingen die, voor mij althans, een deel van mijn leven uitmaken.
Is het kiezen voor een religieuze richting iets om trots op te zijn?
Of bijvoorbeeld gay pride, zou je trots moeten zijn op iets dat je van nature al bent? Zo ja, wanneer komt er dan een straight pride festival? Of een black pride? Yellow pride? White pride? Human pride?
Het lijkt mij dat wanneer je aan de hele wereld duidelijk wilt maken dat je ergens trots op bent, dat je het dan zelf nog niet echt als een deel van je leven geaccepteerd hebt.
22 August 2009 at 13:22
Hadden mijn woorden kunnen zijn.
5 September 2009 at 22:24
Je uit je trots op dergelijke dingen om tegenwicht te bieden tegen een maatschappij of een omgeving die je graag wil doen geloven dat het slecht is wat je doet, dat je een verkeerde keuze hebt gemaakt, dat het niet goed is wat je doet.
Je laatste conclusie deel ik dus allerminst, als “ervaringdeskundige” kan ik je vertellen dat het trots zijn op wie en wat je bent, en dat met waardigheid in het openbaar kunt laten zien, de laatste stap in je zelfacceptatie is. Als je dat bereikt hebt mag je daar dus best trots op zijn!
9 September 2009 at 13:29
Als je je trots uit om ergens tegenwicht aan te bieden, ben je dan werkelijk trots of ben je het gewoon niet eens met dat waar je je tegen verzet?
Als je ergens werkelijk trots op bent laat je dat al in het dagelijkse leven zien en heb je daar geen speciale dag voor nodig.
Juist op het moment dat je er een speciale dag voor wil hebben, scheid je jezelf af van de rest van de maatschappij en wek je de indruk dat wat je doet zo anders en afwijkend is, dat je er op deze manier respect voor wil “afdwingen”.
Als ervaringsdeskundige kan ik je vertellen dat het trots zijn op jezelf niks te maken heeft met een speciale dag voor datgene wat je van nature al bent.
13 September 2009 at 11:05
Het uiten van trots en het hebben van trots zijn twee verschillende dingen. Het uiten van trots: daar kies je al dan niet voor, en dat is des te gemakkelijker als je inderdaad in een maatschappij leeft waarin je dat ‘in het dagelijkse leven’ gewoon rustig kunt doen. Maar zeer velen leven niet in zo’n maatschappij, zijn waarschijnlijk best trots op zichzelf en hun pad, maar kunnen dat wegens hun omgeving niet uiten. Voor hen is het mooi als er zo’n speciale dag is waarop dat wel kan.
Kijk, dat het voor jou -en voor mij- niet zo nodig is, betekent niet dat het voor een ander dus ook maar niet zou hoeven. Als je meeleest op de PFI-site zul je vele mensen ontmoeten voor wie het laten zien dat ze pagan zijn lang zo vanzelfsprekend niet is als bij ons. En ook hier is het echt nog lang niet altijd zo gemakkelijk.
17 September 2009 at 11:18
Maar als je omgeving het in het dagelijkse leven al niet accepteert, waarom zouden ze het dan wel doen wanneer je er een speciale dag van maakt?
En is het zo belangrijk om (bij wijze van spreken) met een bord om je nek te lopen waarop staat welke religie/levenswijze jij hebt?
Waarom zou het voor jezelf accepteren wat jij bent onlosmakelijk gekoppeld moeten zijn aan wat anderen over jou denken?
21 November 2009 at 21:09
Mooi omschreven, Van de ene kant begrijp ik het wel bijv die gay pride, ze worden tot op de dag van vandaag nog steeds niet altijd geaccepteerd en ik denk dat het dat voor hen ook moeilijker maakt om henzelf te accepteren, ik ben van mening dat zo’n gay pride wel helpt in het proces.
Kies je daadwerkelijk voor een religieuze richting? Ik denk dat als je met hard en ziel gelovig bent, in welke religie ook dat je daar niet voor kiest maar dat het eigenlijk altijd in je gesluimerd heeft maar door een voorval, een gebeurtenis of wat dan ook komt het eruit.
Wel leuke stellingen hoor, kunnen interessante discussies uit voortkomen met leuke standpunten.
brenya